Bizimkiler” dizisindeki apartman yöneticisi Sabri Bey rolü ile tanınan ve 2006’da yitirdiğimiz usta oyuncu Mehmet Akan kendini anlatıyor. Doğumunu, tiyatro aşkını, oyunculuğu ve Sabri Bey karakterini… Bizimkiler’in Sabri Bey‘i Mehmet Akan anlatıyor, biz de okuyoruz…

“Babam ölene kadar tiyatrocu olduğumu sakladım”

– 1939 Urfa-Birecik doğumluyum. Ortaokulu Birecik’te liseyi Haydarpaşa Lisesi’nde okudum. Çocukluğumdan beri tiyatroya meraklıydım. Ailemin bazı üyeleri benim tiyatrocu olmamı istememişlerdi. Hâlâ da yadırgarlar. Babam ölene kadar profesyonel olduğum halde 3-4 sene tiyatrocu olduğumu saklamışımdır. Teknik Üniversitesi Sanat Bölümü’nde tiyatroya başladım. O sırada “Genç Oyuncular”la tanıştım. İlk oyunları olan Ayyar Hamza’yı görür görmez çarpıldım. Ergun Köknar‘ı buldum ve beni de aralarına almalarını söyledim.

Ataol Behramoğlu, Mehmet Akan, Timur Selçuk, Rutkay Aziz

“Televizyon sürünen oyunculara ekmek kapısı oldu”

– Televizyon gerçekten sürünen tiyatro oyuncularına ekmek kapısı oldu. Tabiki bir çelişki olarak da Türk tiyatrosuna çok zararlı oldu. Çünkü artık insanlar tiyatro yapmamaya başladılar. Hatta televizyon yazarlığı para getirmeye başlayınca tiyatro oyunu yazılmamaya başlandı. Tiyatro yazarları oyun yazma yeteneklerini diziler için senaryo yazmaya kullandılar.

“Herkesin bir Sabri Bey’i var”

– Genelinde bu dizilerdeki kahramanlarda halk kendini buluyor, görüyor. Oyuncu da oynadığı tiplemeyi inandırarak oynuyorsa o tip birden fırlıyor. Örneğin benim Sabri Bey tiplemem; herkesin bir Sabri Bey’i var. En çok duyduğum laf: “Ya bizim apartmanda senin gibi bir Sabri Bey var” oluyor. Katil’in benimsenmesi de aynı; herkesin bir Katil’i var. Keza Perihan Abla da aynı durum. Her mahallenin şefkatli, insancıl ve her işe koşan bir ablası yok mudur?. Yoksa bile o kişiye bir özlem vardır. Çünkü eski insan ilişkileri kayboldu.

“Armut dibine düştü”

Sabri Bey çok saldırgan bir tiptir. Ben çok sakinimdir. İçine kapanık bir insanım. Evde yalnız kalmayı çokseverim. 48 saat evden çıkmayıp, evde kitap okuyabilir, müzik dinleyebilirim. Gece hayatım yoktur. Çiçek Bar‘a ayda bir ancak giderim. Bir kızım var. O da tiyatrocu olma yolunda. Ne yaptıysam vazgeçiremedim. Armut dibine düştü.